Uit- en inschrijvingen schooljaar en andere dagelijkse dingen.

Zowel in Nederland als in Indonesië is iedereen is druk bezig met het afronden van het schooljaar en het voorbereiden van het volgende schooljaar. Hier hebben de kinderen ook al vakantie (2 weken). Hier is ook iedereen bezig om zich in- en uit te schrijven op school. Dit jaar gaan er 10 kinderen naar een andere school. 5 zijn klaar en geslaagd voor de basisschool (SD). Zij gaan een toelatingsexamen doen voor de middelbare school (SMP). Nog eens 5 kinderen zijn geslaagd en klaar met het eerste deel van de middelbare school (onderbouw 3 jaar, SMP) en gaan ook toelatingsexamen doen voor het tweede deel van de middelbare school (bovenbouw, nog eens 3 jaar, SMA). Om dat te vieren hebben wij woensdag de 1^e juli een barbeque, samen met alle opa’s, oma’s of andere familieleden, gehad.

De kinderen hebben vakantie, maar zijn volop aan het voorbereiden op het toelatingsexamen. Voor hen blijft het nog een beetje spannend waar ze over 2 weken naar toe gaan. Als ze dat weten, gaan wij voor hen opnieuw uniformen halen. Iedere school heeft zijn eigen model uniform (3 verschillende per week).

Daarnaast pendelen we van school naar school en van adres naar adres om de juiste vingerafdrukken, handtekeningen, hoeveelheden pasfoto’s met en zonder hoofddoek, met en zonder glimlach op te halen. Men kan zich aan de hand van de papieren van de vorige school inschrijven en moet dan na examen wachten op de beslissing van een comitée. Gelukkig zitten hier wel mensen in met het hart op de juiste plek en mensen die ons goed kennen. Wij kunnen onze positie nu ten positieve gebruiken. Waar kinderen eerst geen kans zouden krijgen, krijgen ze nu een misschien –en zoals het er nu uitziet zelfs een ja- aangezien ze weten dat wij er achter staan en hen helpen bij het huiswerk en discipline van school.

Niet iedereen heeft de juiste papieren. Logisch??? !!! Er is veel in het verleden verloren gegaan of niet juist voor de kinderen geregeld. Het probleem is dat daardoor sommige kinderen niet het landelijk toegekende specifieke nummer hebben en daardoor niet toegelaten kunnen worden in een andere school ??? !!! Dit hebben wij nu opgelost door via Jakarta opnieuw nummers aan te vragen (simpeler geschreven dan gedaan) en hebben wij de medewerking van een school toegezegd gekregen. De kinderen mogen –na het behalen van het toelatingsexamen- naar school tot dat er een positief of negatief bericht uit Jakarta komt. Bij een positief bericht kunnen zij hun school gewoon blijven volgen en hebben ze gelukkig niets gemist. Bij een negatief bericht moeten ze helaas van school af en gaan wij op dat moment op zoek naar een andere oplossing. Het bericht laat zo’n 2 á 3 maanden op zich wachten. ALLEMAAL DUIMEN DUS.

Onderaan dit verhaal zien jullie ook een kleine serie foto’s van het vangen, klaarmaken en eten van vis. Dit doen wij een paar keer per jaar, zoals woensdag 1 juli jl, alsook twee foto's van het dagelijks wassen. Twee keer per dag plompen wij de rivier in, tenzij het slecht weer is of de rivier vol met modder dan wassen wij bij de put. Wij hebben hier niet zoals in Nederland stromend (drink) water uit de kraan. Het grondwater koken wij hier iedere om te kunnen drinken. Wat wij vandaag koken, drinken wij morgen, dan is het namelijk afgekoeld. Dat zijn heel wat grote pannen per week met zoveel mensen.

Wij hebben afgelopen jaar van een hoop kinderen lieve mails ontvangen, deze zijn rechtstreeks beantwoord. Er worden vooral dingen gevraagd die de kinderen in Nederland als ook hier bezig houden. Wij hebben geprobeerd om deze een beetje op een rijtje te zetten.

Sport: de kinderen spelen het meeste badminton, nationale sport van Indonesië. Ook basketbal, softbal, takraw (met blote voeten en een bal van bamboe aaaaaaaaaaaaaaauuuuuuu !!!) en volleybal worden vaak gespeeld. Voetbal wordt wel fanatiek gevolgd, vooral via de TV.

School. De kinderen gaan naar 9 verschillende scholen in de omgeving. Je hebt de lagere school (SD), de middelbare school onderbouw (SMP) en de middelbare school bovenbouw (SMA). De kinderen leren in het algemeen dezelfde vakken als jullie op school: rekenen, taal (Indonesisch, Engels en Arabisch), biologie, etc. Ook hebben ze ook het vak gedrag en regels en moeten ze op zaterdag gezamenlijk de school en de tuin schoonmaken. Tekenen telt wel als vak, maar moet je thuis doen en dan mee naar school brengen. Ze hebben ook vaak huiswerk. Dit is per school en leerkracht verschillend.

Feesten. Sinterklaas kennen ze wel een beetje door ons, maar vieren we niet. Kerst vieren we een beetje, maar niet helemaal hetzelfde als in Nederland. Oud & nieuw wordt groots gevierd met vuurwerk, samen eten en gezelligheid. Het suikerfeest (na de Ramadan) is het grootste feest. Omdat de kinderen die wij helpen allemaal verschillende geloven en daardoor ook andere feesten hebben, hebben wij met zijn allen afgesproken elk feest wat er te vieren valt te vieren. Een gezellige boel en zo leren we van elkaar.

Eten. Wij eten drie keer per dag witte rijst met een groente. Deze groente komt meestal uit onze eigen tuin. Een paar keer per jaar eten wij vlees. Vlees is hier zeldzaam en erg duur. Wij eten wel vleesvervangende producten als sojabonen. Snoep is er bijna niet. Maar als het er niet is, mis je het ook niet. Wij hebben wel veel fruit, ook uit eigen tuin. Lekker vers en vol van smaak.

Vrije tijd. Zes dagen per week gaan alle kinderen naar school tot ongeveer 1 a 2 uur in de middag. ‘s Middags hebben wij vaak aanvullende les in het familyhouse waar we dan Engels en computerlessen hebben. We maken huiswerk en rekenen wat af. Ook maken wij mooie dingen om een vak te leren (tassen, boekenleggers, sieraden, papier etc). In hun vrije tijd zijn de kinderen vaak toch nog met leren bezig. Ook sporten ze dan veel, lezen ze graag of zwemmen in de rivier. Na school slapen de kinderen meestal een uurtje om weer fris verder te gaan.

Weer. Het is hier bijna altijd warm. Het regent hier bijna elke dag, we wonen namelijk in het regenwoud. Ook in het droge seizoen regent het, alleen korter. De regen is niet erg, het is niet koud. Wij vangen het regenwater op om te kunnen wassen en vers water voor de visvijver en alle planten.

De kinderen. Leeftijd. De jongste is inmiddels 8 jaar en de oudste 22. Hierdoor kunnen ze elkaar mooi helpen. Ze zijn –over het algemeen- erg lief voor elkaar. Wat willen ze later worden? Dat varieert van dokter, leerkracht, politieman, militair, verpleegster, huisvrouw tot moeder. Kunnen ze goed slapen? Over het algemeen kunnen ze goed slapen. Ze hebben allemaal een bed. Dat is niet zo gewoon in Indonesië als in Nederland. Met slecht weer zijn ze soms wel een beetje bang. Maar dan slapen wij gewoon met zijn allen op de grond in de woonkamer. Dan voelt iedereen zich veilig en niet alleen.

Vervoer. Er zijn hier zeker auto’s maar niet veel. Wel heeeeeeeeel veeeeeeeel brommers. Iedereen rijdt hier zonder helm en met 4 of 5 mensen op een brommer is geen uitzondering. Er is ook openbaar vervoer. Kleine zwarte busjes waar de jongens op het dak zitten en de meisjes in de busjes. Dan is er nog de betcak, een soort fietstaxi. Soms met een motortje eraan of al fietsend kunnen ze van alles vervoeren.

Tot slot. Voor iedereen een hele fijne vakantie met allemaal lieve mensen om jullie heen en veel plezier.