Eén jaar officieel open.                                                                  Zaterdag 13 februari 2010.

Precies een jaar geleden is dit huis officieel geopend. Dit is een moment waar in even teruggekeken kan worden naar wat er tot nu al is bereikt. Hier kunnen wij allemaal samen trots op zijn én dat in nog geen twee jaar !!!

Het klinkt misschien afgezaagd, maar daarom niet minder waar: dit alles was onmogelijk geweest zonder alle hulp uit Nederland en Indonesië. Wij kunnen het niet genoeg benadrukken dat wij het zonder al deze hulp niet op deze manier waar hadden kunnen maken. Dus voor iedereen, ook namens de kinderen, nogmaals: Suuuuuuuuuuuuperbedankt.

Op verzoek van de kinderen hebben wij het gisteren gevierd. Zaterdag brengt volgens hun minder geluk dan feesten op vrijdag. Ons bezwaar dat ze de volgende dag weer naar school moesten, vonden zij zelf geen van allen een probleem. We hebben het aansluitend aan de aanvullende computerlessen gevierd. De les iets vroeger gestopt en daarna gezellig gaan zwemmen in de rivier, ‘ballonnengevecht’ gehouden, vis en kip op de barbeque en afgesloten met een film kijken. Een zeer geslaagde middag en avond, iedereen had het naar zijn zin.

Vanavond is er ook in Nederland een gezamenlijke avond georganiseerd in Alkmaar. Dat belooft een gezellige mix te worden van lekker Indonesisch eten, kijken naar de film en foto’s van het reilen en zeilen van het afgelopen jaar, luisteren naar prachtige liederen gezongen door Ingrid Stijsiger begeleid door de harpiste Klaartje Broers, en informatie over de toekomst van het project. Wat willen we nog meer? De aanmeldingen zijn boven verwachting. Lief dat zoveel mensen de tijd en moeite wil nemen om naar Alkmaar te komen.

Schrijven.

Het is een tijdje geleden dat wij op de weblog iets gepubliceerd hebben, sorry alweer dik vier maanden. Het voelt niet zo. Tussentijds wel af en toe op de labtob bijgehouden, maar niet afgerond. Nu zijn het dus veel korte stukjes van de afgelopen tijd. Wij zullen ons uiterste best doen om dit frequenter te plaatsen. Ons streven was en is maandelijks, uiterlijk twee maandelijks. Wij zullen ons leven beteren !!!

Verhoudingsgewijs schrijven wij niet zo veel over de kinderen. Dit vinden wij namelijk het moeilijkste om over te schrijven. Er gebeurt veel, maar stuk voor stuk zijn dit privé gevoelens. Gecombineerd met het feit dat je de kinderen niet van jongs af aan kent, alsook een andere cultuur en daarbij behorende gebruiken maakt dit de reakties niet altijd logisch of plaatsbaar. Het zijn situaties waarvan wij nog niet de goede modus hebben gevonden om hier objectief over te schrijven zonder daar ook de gevoelens van desbetreffende personen mee te raken. De emoties van de kinderen volgen elkaar hier snel op, sommige aan de hand van de leeftijd, karakter, hun geschiedenis of andere weer aan de hand van nieuwe gebeurtenissen. Het eerste lu-du-vu-du heeft helaas al plaatsgevonden.

Dieren.

• Een dikke maand geleden werden er weer twee piepkleine jonge katjes bij ons op het terrein achtergelaten. Helaas hebben wij daarna van één jong katje alsook Mormel afscheid moeten nemen. Het andere jonge katje heeft de naam Molly gekregen. Wat biologie betreft, zijn wij niet genoeg onderlegd. Iedereen beweert dat het een meisje is, maar volgens mij is het echt een jongentje. De tijd zal het leren. Twee weken geleden werd er nog een volwassen vrouwtjeskat gedropt. Duidelijk de moeder van Molly. Zij verblijft op het terras van de bungalows en is overdag samen met Molly. ’s‑Nachts is Molly in ons huis om hem of haar te beschermen tegen honden en apen. Moeder slaapt lekker op een grote deken met eigen eten en water. Prima combinatie.
• Het is bijna dagelijks een wedstrijdje met de ganzen om als eerste bij de grote afwasteil met regenwater te zijn. Wij om de afwas te doen, zij om hun voeten te wassen.
• Een soortgelijke strijd leveren wij ook met de apen, meestal winnen zij, soms wij. Dan gaat het om de rijpe papayas, bananen en andere vruchten. Ze stelen zelfs de eieren UIT het kippenhok.
• Helaas zijn wij afgelopen periode een aantal keren het doelwit van een moesang geworden. Deze heeft al vele kippen, kuikentjes en zelfs de kalkoen onthoofd. Normaal steelt hij kippen, maar in de kalkoen had hij/ zij zich in de maat vergist. Eén van de kinderen kwam mij ’s‑ochtends halen. Het ging volgens hem niet zo goed met de kalkoen. Het lijf lag in het hok en de kop aan de andere kant ernaast. Noemen ze hier: ‘niet zo goed’ !!!. Wij zijn maar een schop gaan halen om hem een plekje onder de grond te geven, zodat er geen andere wilde dieren op af zouden komen.

Werkunits.

Deze zijn volop in gebruik. Op maandag en woensdag leren de kinderen hier bij toerbeurt in tweetallen met de naaimachine omgaan en kokosbewerken met een lokale vakleerkracht. Zij maken alle creaties in tweevoud. Eén exemplaar mogen ze houden, de andere gaat in het souvenierswinkeltje.

Het ene kind kiest de mooiste om te verkopen, het andere houdt de mooiste voor haar/ zijn eigen collectie.

Visa.

Opnieuw heb ik mijn visum een jaar verlengd gekregen. Dit ging, net als de vorige keren, niet zonder slag of stoot. Daarbij was de ‘tussenpersoon’ er met een aantal paspoorten vandoor, waaronder die van mij. Dit resulteerde in een -misschien het land verlaten- en in Maleisië het verdere verloop afwachten. Als ik dan toch het land uit moet, wil ik even om het hoekje kijken in Nederland bij familie en vrienden. Vervolgens gegoogeld voor prijzen. En tot mijn grote verassing een aanbiedingsticket gevonden van slechts 178 euro RETOUR. Doordat de immigratiedienst het termijn van mijn visum gelukkig wilde verlengen, werd mijn paspoort binnen de eindtijd terug bezorgd. Dus in oktober jongstleden een gezellig kort onverwacht bliksembezoek aan Nederland gehad en het weerzien met familie en vrienden. Sugianto was bij de kinderen gebleven om voor hun te zorgen, volgende keer gaan we zeker samen. Maar volledige vervanging is lastig te vinden, dit heeft meer tijd nodig.

Feestdagen.

• Ook dit jaar een leuke verrassingsparty met mijn verjaardag. Ze hadden een mooie taart gemaakt en wij hebben gezellig gebarbequed. Okk hadden een aantal kinderen een aantal lieve cadeautjes in elkaar geknutseld.
• Kerstavond hebben wij samen met Nederlandse gasten gevierd. Beide bungalows waren verhuurd en iedereen heeft gezellig meegegeten. Ook bij oud & nieuw hebben wij uitgebreid stilgestaan met heus vuurwerk. Jochem en Suuz nog bedankt voor het helpen bij het op de rit krijgen van de werkunits. Het bord is zeer bruikbaar ingericht.

Een dagje uit met iedereen.

Tussen kerst en oud & nieuw zijn wij met 33 personen in 3 auto’s naar Berastagi een dagje uitgeweest. De dag ervoor een geit geslacht en klaargemaakt als zijnde picknick brunch. ’s‑Nachts om 4 uur aangereden om rond 10-en in Berastagi aan te komen. Heerlijk ontbeten, de geit met rijst. Daarna wilde iedereen een beetje rondkijken en viel het ons op dat zij wel heel erg geïnterresseerd waren in de paarden. Iets wat je je niet realiseert, is dat het voor de meeste kinderen voor het eerst van hun leven was dat zij een paard in het echt konden zien en aanraken. De beslissing om een paardenritje te maken is dan snel gemaakt. Iedereen mocht zelf op de getrainde paarden rijden. Na de rit ook uitgebreid stil gestaan bij de hoeven en al wat meer behoort bij een paard.

Berastagi ligt in een vulkanisch gebied. Mooi om te zien en vol met thermische baden. Bij één van deze baden zijn wij gestopt om met zijn allen lekker te gaan zwemmen. Als slot nog een tussenstop gemaakt bij een ‘warung’ om geroosterde mais te eten. Erg veel plezier gehad met elkaar.

Gevallen.

Op één van de vele avonden zonder elektra, wilde ik snel bij Funny zijn. Hij was een muis op een nogal bloederige manier aan het rond gooien en ik wilde voorkomen dat hij er een grote rotzooi van maakte. Ik dacht wel aan de opstap maar helaas niet aan de afstap. Gevolg een harde klap op mijn verkeerde been. Veel pijn, maar te doen. De volgende dag samen met een vriend naar Medan en bij het uitstappen slechts een klein afstapje, genoeg om nu nog een keer op hetzelfde been terecht te komen. Gevolg gebroken voetwortelbeentjes en vier weken (fyber)gips om mijn been en een absoluut loopverbod.

Overig.

• De accu van de labtob wordt zo warm, dat één van de kinderen op het lumineuze idee kwam om deze als strijkbout te gebruiken. En we moeten hem gelijk geven, het werkt !!!
• In Tangkahan is er de mogelijkheid tot olifantrijden. Wij (Irul en ik) waren de twee gelukkigen die met Jaqueline en Bernadette meemochten een dagje uit en voor Irul ervaring opdoen in de omgeving. Heerlijk.
• De klompen van cement zijn klaar. Eerst hebben wij een ijzeren framewerk gemaakt met hulp van een vriend die bij ons ook het witte paard van cement heeft gemaakt. Vervolgens stap voor stap met cement bekleed en laten drogen. Volstorten met zand en kiezels en de hakken dichtgemaakt. Daarna hebben de kinderen ieder een eigen ontwerp gemaakt, uitgeprobeerd en neergelegd op kranten en dit zelf met cement op de klompen gemozaïkt. Wij vinden ze prachtig geworden. Het proces is ook picassaweb te zien.

Tot slot nog een extra dank voor ieders vertrouwen en inzet. Alle hulp gebeurt op vrijwillige basis en wordt geheel privé door iedereen bekostigd. Al deze mensen zijn goud waard. Dank hiervoor.

All of the members of the family house wish everybody good luck.

If you have time you can visit our place. Feel welcome.

See you and take care.

God bless you all.

Sugianto, Saskia and the kids.