Lieve allemaal,                                                          maandag 31 januari 2011

Afgelopen maanden is er veel gebeurd, gedaan en bereikt. We proberen met terugwerkende kracht wat gebeurtenissen te beschrijven. Dit al dan niet in chronologische volgorde.

Val dak.

Rond eind oktober wilden wij net een weblog gaan publiceren onder de titel ‘er zijn’ De twee simpele woorden die een breed spectrum aan ervaringen en gebeurtenissen dekken Laat nou net op dat moment twee van onze jongens van het dak van een rijdende schoolbus afvallen op het asfalt, waarbij één helaas de klap met zijn hoofd heeft opgevangen.

    Gelukkig kunnen wij op dit moment schrijven dat het allemaal goed is afgelopen, maar op dat moment krijgen de woorden ‘er zijn’ opnieuw een geheel nieuwe lading. Het is een wirwar van heen en weer gereis naar het lokale ziekenhuis, botsing van cultuur en ervaring hoe te handelen in deze levensbedreigende situatie. Men vindt hier dat de chauffeur verantwoordelijk is en die moet nemen door te betalen. Vinden wij ook, alleen heeft het drie dagen geduurd voordat de chauffeur weer boven water kwam. Al die tijd ligt die jongen te vergaan van de pijn. Hij had zijn schedel gebroken, continue wegdraaiende ogen en kon niet lopen of staan.

    Wat is wijsheid? Ingrijpen of niet? Vervoeren naar Medan (drie uur hobbelen met een zeer reeele kans tot overlijden vanwege de niet zachtzinnige manier van vervoer) of niet? etc. Natuurlijk volgen we de sociale structuur en cultuur, we respecteren deze ten volle. Neemt niet weg dat dit in kan druisen tegen je eigen opvattingen/ gevoelens en dat je flink in conflict komt met jezelf, je je machteloos voelt, gefrustreerd, onthand of wat diens meer zij.

Kinderen.

Een klein stukje kinderwijsheid/ -opmerkingen:

    Bij het helpen afrekenen in ons kleine restaurant moest onze gast 13.000 Rupiah afrekenen. Hij betaalt met 20.000 dus moet hij er 7.000 terugkrijgen. De duizendtallen heb je, maar vaak noem je ze niet. Men rekent hier letterlijk met handen en voeten. Voor ons is het logische antwoord dus 7 terug.

    Een van de kinderen rekent mee en geeft als antwoord: 1 voet & 2 tenen terug (= samen 7 tenen).Bij een van de computerlessen vraagt een van de kinderen aan de computer om te herhalen wat er net is gezegd. Het is een voice over in de computer die een spelletje begeleidt. Grappig en vertederend om te zien.

    Wij hebben een heus ligbad buiten achter in de tuin gegraven. Bij veel regen (komt vaak voor) wordt het bad automatisch gevuld met regenwater. Als dan de dag erna de zon er lekker opschijnt hebben de kinderen aan het einde van de middag fijn een warm bad om even in te spelen. Voor dat ze het in bad gaan om te spelen wordt er aan de sprinkhaan vriendelijk verzocht ‘het bad nu te verlaten, want de mensen willen er nu in’.

    Net als vele kinderen houden ze hier ook niet allemaal van groente eten. Onze kat Stripe steelt als hij even kan liever de spinazie dan de vis. Hij ziet er prachtig gezond, groot en glanzend uit. Na de opmerking van ons aan tafel dat dat waarschijnlijk komt omdat hij dagelijks groente eet, eten de kinderen nu ook groenten. Zij willen even gezond, mooi en sterk worden als Stripe, de kat.

    Voor sommige kinderen is het hebben van eigen tanden op je 60^ste ondenkbaar en bezoek met een grote tas blijft lang !!.

    Besnijdenis. Eén van onze jongens is gelijktijdig met nog een andere jongen besneden, soort ‘kwantumkorting’. Zo preuts en terughoudend men over -de in onze ogen- ‘gewone dingen’ doet, zo letterlijk open en bloot vindt zo’n besnijdenis plaats te midden van iedereen die het maar volgen wil. Hier moest ik toch duidelijk wel even aan wennen. Het was alles behalve halfzacht gedoe in een achterkamertje. Het was een zeer bekwaam arts, waarvan het zijn dagelijkse werk was & is. Ook de nazorg was duidelijk goed verzorgd. Zo kan het dus ook.

    Nieuwe nummers voor school. Na lang wachten en contacten met school en Jakarta hebben beide kinderen een nieuw nummer van de regering toegewezen gekregen. Dat is een soort sofinummer, ze kunnen nu gelukkig school blijven volgen zonder onderbreking.

    Nieuwe kleding. Met Hari Raya, feestdagen aan het einde van de Ramadan, hebben de bij ons inwonende kinderen voor het eerst een setje nieuwe kleren gekregen. Het is ontroerend om te zien hoe blij ze zijn met hun nieuwe kleren, speciaal voor dit doel uitgezocht en gekocht.

Bouw studio.

Met hulp van een Belgische & Nederlandse school was de spaarpot voor de studio ver genoeg aangevuld om in de zomer met de bouw van de studio te kunnen beginnen. Nu is deze al klaar en hebben wij de studio samen met de kinderen geschilderd en mooi gemaakt. Iedereen heeft zich lekker kunnen uitleven met watervaste stiften en verf en wij hebben netten en kerstversiering opgehangen als permanente decoratie. Hierdoor is het een prachtig mooie eigen plek geworden waar ze naar hartelust muzikaal kunnen uitleven. Meestal klinkt het prachtig, soms als een uiting van emoties, al met al wordt de studio gebruikt zoals deze bedoeld is.

De kinderen hebben voor de studio de naam Bel-In bedacht, de afkorting van Belanda (Nederland) en Indonesie. Ook hebben ze een heus logo ontworpen. Dit is nu groot op de zijkant van de studio getekend in de vorm van een kat, want iedereen hier is dol op katten. In het lijf van de kat is het vredesteken getekend. Over de kleuren is van te voren goed nagedacht: rood & wit zit in beiden vlaggen van Indonesie, blauw komt er nog bij vanwege onze Nederlandse vlag. De kleuren oranje en groen zijn gekozen, omdat dat de favoriete kleuren van het Familyhouse zijn.

Rubberboomspaarplan.

Dankzij de hulp van een grote groep lieve mensen zijn wij nu eigenaar van een plantage met een heleboel rubberbomen. En …….. met de opbrengst van deze bomen zijn de kosten voor het runnen van het kindertehuis -voor de komende jaren- gegarandeerd.

    Ook hebben 2 jonge vaders door deze actie en deze hulp hun baan en inkomen kunnen behouden. Een geweldig resultaat.

    Wij gaan nu starten met het tweede deel van het rubberboomspaarplan. De opbrengst van het tweede perceel is gericht op de kosten voor de scholing van de kinderen, zijnde dagelijkse transportkosten, uniformen, boeken, schoolgeld, etc.

Katten.

Funny. Hij is eerst gebeten door een slang. Hierdoor is hij in één nacht van een gezellige dikke kater in een magere werkelijk doodzieke kat veranderd. We vonden hem al omringd en overdekt door mieren en andere minibeestjes. We twijfelden even of hij nog wel in leven was, gelukkig wel. We hebben hem meteen schoongemaakt en geforceerd wat water gegeven. Daarna heeft hij anderhalve week gestreden om er weer bovenop te komen en dat is gelukt.

    Het noodlot tartte hem daarna weer. Hij werd daarna ’s nachts door een wilde zwerfhond vol in zijn kop gebeten. Het resultaat drie tanden aan de voorkant door zijn kop en één hele grote tand diep achter in zijn nek. Wonden genezen slecht in de Tropen. Al bijna twee maanden maken we twee keer per dag de wonden schoon. Drie van de vier zijn nagenoeg dicht. De laatste is een diepe wond in de nek die steeds opnieuw opengaat, omdat deze van binnenuit geïnfecteerd is. Hij krijgt als troost een beetje van zijn favoriete eten extra. Funny ondergaat het schoonmaakritueel gelaten, alsof hij weet dat wij hem willen helpen.

    Tot overmaat van ramp heeft hij afgelopen zaterdag een of andere hagedis te pakken gehad die giftig was. Op dit moment strijdt hij opnieuw om het gif uit zijn lichaam te krijgen. Wij hopen het beste. Hij ligt nu naast mij op een handdoek.

    Lucky: Hij is een kitten van een paar weken oud die voor onze wielen van de auto liep. Dat ging wonder boven wonder goed. Hij zag er uit als een mager scharminkel en drijfnat. Wij hebben hem op een plek gevonden die helaas als algemeen bekend staat als de plek waar mensen ongewenste kittens de rivier in gooien. Aangezien wij geen andere mensen of katten zagen, in combinatie met de plek hebben wij besloten dit drijfnatte scharminkel op te nemen in ons Familyhouse. Hij heeft hier ieders hart veroverd en brengt veel extra plezier mee. Op één van vele avonden zonder elektra was hij  enthousiast achter een kikkertje aan het aanspringen en sprong daarbij met z’n koppie in een brandende kaars. Gelukkig alleen zijn snorharen aan de rechterkant verbrand en goed geschrokken, met recht Lucky !!! Nu let hij hopelijk wat beter op bij kaarsen en vuur.

Miss More. Zij is al een tijdje niet meer thuis gekomen. Wij hopen dat zij een ander thuis heeft gevonden en dat wij haar gauw weer mogen omarmen.

Overige dieren.

Baby-uiltje. Een enthousiaste toeriste die ’s ochtends bij ons langs was gelopen kwam in de middag weer terug met een baby-uiltje in haar hand. Of wij haar misschien konden helpen. Toevallig had Sugianto diezelfde ochtend een volwassen uil vlak bij ons huis zien vliegen op zoek naar eten. Wij zijn gaan kijken of we deze uil nog konden vinden. Samen met de kinderen hadden wij deze uil alsook een locatie van het nest gevonden. De kinderen zijn in estafette in de boom geklommen en hebben toen het baby-uiltje doorgegeven. We hebben het natuurlijk daarna in de gaten gehouden. De moeder heeft het uiltje geaccepteerd en gevoerd. Het uiltje vliegt nu vrij rond.

    Fruit beschermen. Sugianto of een van de kinderen klimmen wekelijks in de bomen of wat diens meer zij om het fruit te beschermen. De apen zijn erg snel en slim met het pakken van de bananen, bloemen & ananas.

Overig.

    Bezoek. Afgelopen periode hebben we ook meerdere lieve mensen op bezoek gehad uit Nederland. Heerlijk weer even bijpraten en horen hoe het met iedereen is. Ook de Nederlandse etenswaren en tijdschriften zijn een energieboost.

    Blikseminslag. Wij hebben helaas een blikseminslag in de interettoren gehad, die via de antenne terug sloeg in de server. De knal was zo hard dat er diverse scheuren in het plafond en de muren van het huis zitten. De PLN (Indonesische elektriciteitsmaatschappij) is daarna een week bezig geweest de elektra te herstellen. Gelukkig is er niemand gewond (alleen hevig geschrokken) en zijn we daarna gewoon doorgegaan met de dagelijkse gang van zaken. Het heeft bijna een gehele maand geduurd voordat alles weer hersteld was.

    Gitaar. Wij hebben van iemand in Medan een elektrische gitaar gekregen. Om bij de plek van Deze Gitaar te komen, hebben wij deze mijnheer ongeveer 2 uur per auto in Medan moeten volgen. Sugianto zat in de eerste auto (van deze mijnheer). Ik achtervolgde met een chauffeur in onze auto. Het was niet zo zeer de afstand als wel de hoeveelheid verkeer en stoppen onderweg. Ook was het dwars door het door overstromend rivierwater getroffen gebied, dus overal mensen bezig om de water en vooral modderresten weg te werken. Bij het achtervolgen ging de chauffeur naast de douane-auto rijden ipv zoals bij ons er achter, waardoor je soms te laat reageert bij bv rechtsaf. Lekker praktisch allemaal.

    Naamgeving. Bij een familiefeest voor de naamgeving van een meisje, was dit meisje was behaard tot op haar schouders. Dit schijnt bij veel pasgeboren meisjes hier voor te komen en verdwijnt vanzelf het eerste jaar ?! Zelf heb ik hier zelden kleine kinderen met gewoon een hemdje aangezien, dus ook nog niet eerder deze beharing gezien.

    De brug. Opnieuw heeft Sugianto samen met Iwan de brug hersteld en grotendeels voorzien van nieuw hout. Ze hadden oude olie gehaald bij de brommerwerkplaats om het ijzerwerk van de brug in te smeren. Wij zijn nog steeds bezig om een complete vervanging van de brug mogelijk te maken, dit is broodnodig. Wij zijn er zelf al eens met het voorwiel van de brommer door de planken heen gevallen. Afgelopen kerstvakantie is een bezoekster letterlijk -door op een rotte plank te stappen- met haar gat in een gat gevallen. Gelukkig liep alles goed af.

    Kerstvakantie. Met de kerstvakantie waren mijn moeder en Ans gezellig op bezoek. Dit hebben wij als moment aangegrepen om eens gezellig met de kinderen naar Tangkahan te reizen (3 uren verder, enkele reis) om daar de natuur en de olifanten te zien. We mochten helpen bij het wassen van de olifanten en als klap op de vuurpijl er zelfs allemaal een stukje op rijden. Wij hadden met een vriend van Sugianto een plek in zijn guesthouse geregeld, zodat wij konden blijven overnachten en nog meer konden genieten. Het waren dagen met een gouden randje en voor iedereen & vooral de kinderen herinneringen die niemand ze meer af neemt. KORTOM GENIETEN.

 Warme groeten van iedereen van het Familyhouse Bukit Lawang en nogmaals dank voor ieders hulp. GRANDIOOS !!!

Vandaag of morgen volgen er nog een paar foto’s ter ondersteuning van bovenstaande verhalen.

Uit- en inschrijvingen schooljaar en andere dagelijkse dingen.

Zowel in Nederland als in Indonesië is iedereen is druk bezig met het afronden van het schooljaar en het voorbereiden van het volgende schooljaar. Hier hebben de kinderen ook al vakantie (2 weken). Hier is ook iedereen bezig om zich in- en uit te schrijven op school. Dit jaar gaan er 10 kinderen naar een andere school. 5 zijn klaar en geslaagd voor de basisschool (SD). Zij gaan een toelatingsexamen doen voor de middelbare school (SMP). Nog eens 5 kinderen zijn geslaagd en klaar met het eerste deel van de middelbare school (onderbouw 3 jaar, SMP) en gaan ook toelatingsexamen doen voor het tweede deel van de middelbare school (bovenbouw, nog eens 3 jaar, SMA). Om dat te vieren hebben wij woensdag de 1^e juli een barbeque, samen met alle opa’s, oma’s of andere familieleden, gehad.

De kinderen hebben vakantie, maar zijn volop aan het voorbereiden op het toelatingsexamen. Voor hen blijft het nog een beetje spannend waar ze over 2 weken naar toe gaan. Als ze dat weten, gaan wij voor hen opnieuw uniformen halen. Iedere school heeft zijn eigen model uniform (3 verschillende per week).

Daarnaast pendelen we van school naar school en van adres naar adres om de juiste vingerafdrukken, handtekeningen, hoeveelheden pasfoto’s met en zonder hoofddoek, met en zonder glimlach op te halen. Men kan zich aan de hand van de papieren van de vorige school inschrijven en moet dan na examen wachten op de beslissing van een comitée. Gelukkig zitten hier wel mensen in met het hart op de juiste plek en mensen die ons goed kennen. Wij kunnen onze positie nu ten positieve gebruiken. Waar kinderen eerst geen kans zouden krijgen, krijgen ze nu een misschien –en zoals het er nu uitziet zelfs een ja- aangezien ze weten dat wij er achter staan en hen helpen bij het huiswerk en discipline van school.

Niet iedereen heeft de juiste papieren. Logisch??? !!! Er is veel in het verleden verloren gegaan of niet juist voor de kinderen geregeld. Het probleem is dat daardoor sommige kinderen niet het landelijk toegekende specifieke nummer hebben en daardoor niet toegelaten kunnen worden in een andere school ??? !!! Dit hebben wij nu opgelost door via Jakarta opnieuw nummers aan te vragen (simpeler geschreven dan gedaan) en hebben wij de medewerking van een school toegezegd gekregen. De kinderen mogen –na het behalen van het toelatingsexamen- naar school tot dat er een positief of negatief bericht uit Jakarta komt. Bij een positief bericht kunnen zij hun school gewoon blijven volgen en hebben ze gelukkig niets gemist. Bij een negatief bericht moeten ze helaas van school af en gaan wij op dat moment op zoek naar een andere oplossing. Het bericht laat zo’n 2 á 3 maanden op zich wachten. ALLEMAAL DUIMEN DUS.

Onderaan dit verhaal zien jullie ook een kleine serie foto’s van het vangen, klaarmaken en eten van vis. Dit doen wij een paar keer per jaar, zoals woensdag 1 juli jl, alsook twee foto's van het dagelijks wassen. Twee keer per dag plompen wij de rivier in, tenzij het slecht weer is of de rivier vol met modder dan wassen wij bij de put. Wij hebben hier niet zoals in Nederland stromend (drink) water uit de kraan. Het grondwater koken wij hier iedere om te kunnen drinken. Wat wij vandaag koken, drinken wij morgen, dan is het namelijk afgekoeld. Dat zijn heel wat grote pannen per week met zoveel mensen.

Wij hebben afgelopen jaar van een hoop kinderen lieve mails ontvangen, deze zijn rechtstreeks beantwoord. Er worden vooral dingen gevraagd die de kinderen in Nederland als ook hier bezig houden. Wij hebben geprobeerd om deze een beetje op een rijtje te zetten.

Sport: de kinderen spelen het meeste badminton, nationale sport van Indonesië. Ook basketbal, softbal, takraw (met blote voeten en een bal van bamboe aaaaaaaaaaaaaaauuuuuuu !!!) en volleybal worden vaak gespeeld. Voetbal wordt wel fanatiek gevolgd, vooral via de TV.

School. De kinderen gaan naar 9 verschillende scholen in de omgeving. Je hebt de lagere school (SD), de middelbare school onderbouw (SMP) en de middelbare school bovenbouw (SMA). De kinderen leren in het algemeen dezelfde vakken als jullie op school: rekenen, taal (Indonesisch, Engels en Arabisch), biologie, etc. Ook hebben ze ook het vak gedrag en regels en moeten ze op zaterdag gezamenlijk de school en de tuin schoonmaken. Tekenen telt wel als vak, maar moet je thuis doen en dan mee naar school brengen. Ze hebben ook vaak huiswerk. Dit is per school en leerkracht verschillend.

Feesten. Sinterklaas kennen ze wel een beetje door ons, maar vieren we niet. Kerst vieren we een beetje, maar niet helemaal hetzelfde als in Nederland. Oud & nieuw wordt groots gevierd met vuurwerk, samen eten en gezelligheid. Het suikerfeest (na de Ramadan) is het grootste feest. Omdat de kinderen die wij helpen allemaal verschillende geloven en daardoor ook andere feesten hebben, hebben wij met zijn allen afgesproken elk feest wat er te vieren valt te vieren. Een gezellige boel en zo leren we van elkaar.

Eten. Wij eten drie keer per dag witte rijst met een groente. Deze groente komt meestal uit onze eigen tuin. Een paar keer per jaar eten wij vlees. Vlees is hier zeldzaam en erg duur. Wij eten wel vleesvervangende producten als sojabonen. Snoep is er bijna niet. Maar als het er niet is, mis je het ook niet. Wij hebben wel veel fruit, ook uit eigen tuin. Lekker vers en vol van smaak.

Vrije tijd. Zes dagen per week gaan alle kinderen naar school tot ongeveer 1 a 2 uur in de middag. ‘s Middags hebben wij vaak aanvullende les in het familyhouse waar we dan Engels en computerlessen hebben. We maken huiswerk en rekenen wat af. Ook maken wij mooie dingen om een vak te leren (tassen, boekenleggers, sieraden, papier etc). In hun vrije tijd zijn de kinderen vaak toch nog met leren bezig. Ook sporten ze dan veel, lezen ze graag of zwemmen in de rivier. Na school slapen de kinderen meestal een uurtje om weer fris verder te gaan.

Weer. Het is hier bijna altijd warm. Het regent hier bijna elke dag, we wonen namelijk in het regenwoud. Ook in het droge seizoen regent het, alleen korter. De regen is niet erg, het is niet koud. Wij vangen het regenwater op om te kunnen wassen en vers water voor de visvijver en alle planten.

De kinderen. Leeftijd. De jongste is inmiddels 8 jaar en de oudste 22. Hierdoor kunnen ze elkaar mooi helpen. Ze zijn –over het algemeen- erg lief voor elkaar. Wat willen ze later worden? Dat varieert van dokter, leerkracht, politieman, militair, verpleegster, huisvrouw tot moeder. Kunnen ze goed slapen? Over het algemeen kunnen ze goed slapen. Ze hebben allemaal een bed. Dat is niet zo gewoon in Indonesië als in Nederland. Met slecht weer zijn ze soms wel een beetje bang. Maar dan slapen wij gewoon met zijn allen op de grond in de woonkamer. Dan voelt iedereen zich veilig en niet alleen.

Vervoer. Er zijn hier zeker auto’s maar niet veel. Wel heeeeeeeeel veeeeeeeel brommers. Iedereen rijdt hier zonder helm en met 4 of 5 mensen op een brommer is geen uitzondering. Er is ook openbaar vervoer. Kleine zwarte busjes waar de jongens op het dak zitten en de meisjes in de busjes. Dan is er nog de betcak, een soort fietstaxi. Soms met een motortje eraan of al fietsend kunnen ze van alles vervoeren.

Tot slot. Voor iedereen een hele fijne vakantie met allemaal lieve mensen om jullie heen en veel plezier.

Van Alkmaar naar Bukit Lawang Maart – april 2010.

Kleine opmerking vooraf: bij het willen plaatsen van de weblog mei/ juni 2010 kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat wij die van maart/ april wel al hadden gemaakt, maar om één of andere reden niet hebben geupload. Sorry. Zo bij deze de weblog over de periode maart – april en morgen of overmorgen de weblog van mei en een stukje juni 2010.

De kinderen.

De door de kinderen zelfgemaakte souveniers vallen in de smaak. Vooral de tassen, boekjes en de kleurrijke sleutelhangers krijgen veel bewondering. Wij hebben samen met de kinderen het restaurant opnieuw ‘seizoen’klaar gemaakt. Een soort voorjaarsschoonmaak en daarbij opgelet hoe je dingen presenteert. Daarbij is ook gelet op het praktische deel, aangezien elke avond alles naar de keukentje van het restaurant verplaatst moet worden. En de volgende morgen vice versa, om achter gesloten deuren te hebben. Het is erg leuk om dit met de kinderen te doen en zij vinden het gelukkig ook leuk.
De kinderen hebben nu examentijd, zelfs op de basisschool. Het is bijzonder om te zien hoe ze elkaar helpen en bij toerbeurt helpen de oudere kinderen de jongere kinderen. Daarentegen brengen de jongere kinderen weer tegenwicht door af en toe een spel met elkaar te spelen voor de broodnodige ontspanning. De kinderen zijn in verband met de examens om de beurt of soms allemaal tegelijk vrij. Er bestaat geen rooster op school met vrije dagen of niet. Je wordt vanzelf gedwongen om hier de dagen te nemen, zoals ze vallen. Dat bevalt ook steeds beter. Er valt niet op te plannen.

Dieren.
Opnieuw is er een jong katje gedropt. Erg klein en ziek. Ook deze is nu een deel van dit familyhouse en luistert naar de naam Stripe. Inmiddels groeit hij gestaag en is hij gezond en ondeugend. Hij is net wat kleiner dan Molly, inderdaad een jongentje en ze vermaken elkaar op een leuke manier. De moeder van Molly heeft zich al een aantal weken niet meer laten zien. Dus dat maakt het voor hen extra leuk dat ze elkaar hebben. Ze proberen indruk op elkaar de maken en met hoge rug rond te lopen om dan op het moment suprème om te vallen en allen indruk te niet te doen. Ze brengen nog meer plezier in huis bij het ontdekken van allerlei dingen. En er is voor hen hier genoeg te ontdekken en bij gebrek aan de juiste motoriek blijven ze grappig om naar kijken. Ze klimmen overal op en in en laten zich vallen, maken een koprol of duiken ergens van af. De kinderen hebben een grote strik van wcpapier om hun buikjes gebonden, nu waren het ‘kungfu-katjes’!.
Funny is helaas opnieuw de dupe geworden van een kikker of slang die hem in zijn gezicht gespuugd heeft met gif. Hij kon een aantal dagen zijn ogen niet openen. Steeds met warm water gereinigd. Het meest opvallende was dat hij niet wilde eten. En niet eten en Funny past niet bij elkaar. Gelukkig gaat het nu beter met hem.

Tuin.
In de tuin hebben wij nu ook grote wayangs gevuld met waterplanten. Sugianto is een hele tijd bezig geweest om bij vrienden en bekenden de waterplanten met knoppen of bloemen op te halen. Een dag nadat alles super stond te pronken hebben opnieuw de ganzen zich te goed gedaan aan de jonge knoppen en bloemen. Natuurlijk groeit het wel weer aan, maar toch jammer. De ganzen hebben zichzelf nu wel veroordeeld tot een kleine week achter gaas bij de geiten.
De ganzen en de kalkoen zijn niet erg lief met de kuikentjes van kippen. Nu hebben wij de onderkant het geitenhok met gaas omspannen, zodat zij de moeders met jonge kuikentje daar veilig rond kunnen lopen. Ook stelen de ganzen onze bananen! Ze vechten er zelfs fanatiek om.

Sugianto heeft boomstammen in de omgeving die aan het vergaan zijn verzameld om daar een orchideentuin van te maken. Hij heeft samen met David eerst een ijzeren raamwerk gemaakt en daar nu die boomstammen tegenaan gebonden. En tegen die boomstammen heeft hij dan weer orchideën bevestigd. Ook in het gaas, gespannen over het ijzeren raamwerk, hangen nu orchideën. Het resultaat is werkelijk prachtig en is vrij snel een van onze favoriete plekken geworden.

Dierenhulp.
Er is een nestje met piepkleine vogeltjes vanuit de hoge pinangboom naar beneden gevallen. Wij hebben met enige moeite deze vogeltjes een paar dagen kunnen verzorgen. Ze eten normaal de rijst uit de velden. Dus Sugianto ging de ongekookte rijst voorkauwen en ze daarna met veel geduld voeren. In een onbewaakt ogenblik heeft Miss More kans gezien om een van deze vogeltjes soldaat te maken. Ze kwam vol trots laten zien wat ze had gevonden.

De kinderen kwamen met een witte baby uil aanzetten die niet meer kon staan. Het is zo’n zelfde uil als degene die wij al eerder hebben opgevangen en die nu in alle vrijheid leeft. Na wat goed eten, zijnde vis en het herhaaldelijk open vouwen van zijn klauwen kon hij weer voorzichtig staan. Dit uilskuiken hebben wij eerst een paar dagen in een kleine kooi gehad om van dichtbij te kijken hoe hij zich zou ontwikkelen. Daarna hebben wij hem/haar naar de het kalkoenenverblijf verhuisd, zodat hij meer ruimte zou hebben om zijn vleugels uit te slaan. De kalkoen is tijdelijk verhuisd naar het kippenverblijf. Wij weten nu waar de naam uilskuiken vandaan komt. Het is dit uilskuiken al de eerste nacht gelukt om zich vast te vliegen in het gaas. En dan niet zo’n beetje, maar met zijn hele vleugel midden door het kleine gaas. Natuurlijk was hij kwaad toen wij hem zo ‘s ochtends vonden. Ik ben meteen de kooi ingegaan om hem te helpen. Hij zetten zonder pardon zijn klauwen in mijn linkerarm en zijn snavel in mijn rechterhand. En bedankt! Gelukkig kreeg ik hem vrij snel wat rustig en kon ik hem helpen. Ik heb zijn vleugel er voorzichting uitgehaald, zonder te beschadigen. Helaas geldt dat voor mijn hand en arm niet. Handschoenen zouden praktischer geweest zijn, maar daar hadden wij op dat moment niet aangedacht.
Een koppel zwaluwen heeft in de windklok van bamboe en kokos een nestje gemaakt. Daar zitten 4 kleintjes in. Eén van die kleintjes had zich bij een poging leren vliegen vast gevlogen gevlogen in draad. Ook deze los gemaakt en teruggeplaatst bij het nest. Gelukkig werd deze wel opnieuw geaccepteerd. Dat is soms moeilijk als je ze met mensenhanden hebt aangeraakt. Maar zonder dat is het weer moeilijk om ze te helpen.

Bezoek.
Hans & Joke uit Schagen zijn gezellig op bezoek geweest. Hans heeft meteen de pomp bij de put praktischer aangesloten. Hij wil de toekomst terugkomen om verder te helpen.
Ook hebben wij een aantal weken twee lieve en praktische vrijwilligsters gehad: Ellen en Jenny. Zij hebben elkaar hier in Bukit Lawang leren kennen en hebben ons mooi vooruit geholpen. Vooral bij de lessen, met name Engelse les, erg praktisch zodat er op verschillende niveau’s les aangeboden kon worden. Dat is voor alle partijen fijner. De groepjes zijn kleiner en je gaat gewoon een stuk harder als je het ook hardop spreekt met iemand die je corrigeert. Helaas is Ellen alweer doorgereisd. Eigenlijks is dat ‘alweer’ niet op zijn plaats, want ze is hier in het totaal toch 7 weken geweest. Het voelt korter, omdat alles vrij snel als ‘eigen’ voelde. Ook de kinderen vonden het jammer dat ze weg ging, ze hadden een leuke interactie met haar. Ellen & Jenny hebben een tweetal nachten de honeurs waargenomen, zodat wij wat dingen achter elkaar in Medan konden regelen zonder daarvoor steeds weer 3 uur enkele reis te hoeven af te leggen. Heerlijk. De volgende keer dat ze in Bukit Lawang zijn, komen ze hopelijk nog eens langs.

Overig.
Mijn voet is helaas nog niet hersteld. Natuurlijk ben ik daar zelf ook debet aan door er teveel op te lopen. Het is ook wel erg moeilijk om er niet of weinig mee te lopen. Ik doe mijn best en wij hopen het beste.
De eerste ananas en bananen van eigen bodem hebben we achter de kiezen. Heeeeeeeeerlijk.

Opnieuw heel veel liefs vanuit Bukit Lawang.
Sugianto, Saskia and the kids.

Eén jaar officieel open.                                                                  Zaterdag 13 februari 2010.

Precies een jaar geleden is dit huis officieel geopend. Dit is een moment waar in even teruggekeken kan worden naar wat er tot nu al is bereikt. Hier kunnen wij allemaal samen trots op zijn én dat in nog geen twee jaar !!!

Het klinkt misschien afgezaagd, maar daarom niet minder waar: dit alles was onmogelijk geweest zonder alle hulp uit Nederland en Indonesië. Wij kunnen het niet genoeg benadrukken dat wij het zonder al deze hulp niet op deze manier waar hadden kunnen maken. Dus voor iedereen, ook namens de kinderen, nogmaals: Suuuuuuuuuuuuperbedankt.

Op verzoek van de kinderen hebben wij het gisteren gevierd. Zaterdag brengt volgens hun minder geluk dan feesten op vrijdag. Ons bezwaar dat ze de volgende dag weer naar school moesten, vonden zij zelf geen van allen een probleem. We hebben het aansluitend aan de aanvullende computerlessen gevierd. De les iets vroeger gestopt en daarna gezellig gaan zwemmen in de rivier, ‘ballonnengevecht’ gehouden, vis en kip op de barbeque en afgesloten met een film kijken. Een zeer geslaagde middag en avond, iedereen had het naar zijn zin.

Vanavond is er ook in Nederland een gezamenlijke avond georganiseerd in Alkmaar. Dat belooft een gezellige mix te worden van lekker Indonesisch eten, kijken naar de film en foto’s van het reilen en zeilen van het afgelopen jaar, luisteren naar prachtige liederen gezongen door Ingrid Stijsiger begeleid door de harpiste Klaartje Broers, en informatie over de toekomst van het project. Wat willen we nog meer? De aanmeldingen zijn boven verwachting. Lief dat zoveel mensen de tijd en moeite wil nemen om naar Alkmaar te komen.

Schrijven.

Het is een tijdje geleden dat wij op de weblog iets gepubliceerd hebben, sorry alweer dik vier maanden. Het voelt niet zo. Tussentijds wel af en toe op de labtob bijgehouden, maar niet afgerond. Nu zijn het dus veel korte stukjes van de afgelopen tijd. Wij zullen ons uiterste best doen om dit frequenter te plaatsen. Ons streven was en is maandelijks, uiterlijk twee maandelijks. Wij zullen ons leven beteren !!!

Verhoudingsgewijs schrijven wij niet zo veel over de kinderen. Dit vinden wij namelijk het moeilijkste om over te schrijven. Er gebeurt veel, maar stuk voor stuk zijn dit privé gevoelens. Gecombineerd met het feit dat je de kinderen niet van jongs af aan kent, alsook een andere cultuur en daarbij behorende gebruiken maakt dit de reakties niet altijd logisch of plaatsbaar. Het zijn situaties waarvan wij nog niet de goede modus hebben gevonden om hier objectief over te schrijven zonder daar ook de gevoelens van desbetreffende personen mee te raken. De emoties van de kinderen volgen elkaar hier snel op, sommige aan de hand van de leeftijd, karakter, hun geschiedenis of andere weer aan de hand van nieuwe gebeurtenissen. Het eerste lu-du-vu-du heeft helaas al plaatsgevonden.

Dieren.

• Een dikke maand geleden werden er weer twee piepkleine jonge katjes bij ons op het terrein achtergelaten. Helaas hebben wij daarna van één jong katje alsook Mormel afscheid moeten nemen. Het andere jonge katje heeft de naam Molly gekregen. Wat biologie betreft, zijn wij niet genoeg onderlegd. Iedereen beweert dat het een meisje is, maar volgens mij is het echt een jongentje. De tijd zal het leren. Twee weken geleden werd er nog een volwassen vrouwtjeskat gedropt. Duidelijk de moeder van Molly. Zij verblijft op het terras van de bungalows en is overdag samen met Molly. ’s‑Nachts is Molly in ons huis om hem of haar te beschermen tegen honden en apen. Moeder slaapt lekker op een grote deken met eigen eten en water. Prima combinatie.
• Het is bijna dagelijks een wedstrijdje met de ganzen om als eerste bij de grote afwasteil met regenwater te zijn. Wij om de afwas te doen, zij om hun voeten te wassen.
• Een soortgelijke strijd leveren wij ook met de apen, meestal winnen zij, soms wij. Dan gaat het om de rijpe papayas, bananen en andere vruchten. Ze stelen zelfs de eieren UIT het kippenhok.
• Helaas zijn wij afgelopen periode een aantal keren het doelwit van een moesang geworden. Deze heeft al vele kippen, kuikentjes en zelfs de kalkoen onthoofd. Normaal steelt hij kippen, maar in de kalkoen had hij/ zij zich in de maat vergist. Eén van de kinderen kwam mij ’s‑ochtends halen. Het ging volgens hem niet zo goed met de kalkoen. Het lijf lag in het hok en de kop aan de andere kant ernaast. Noemen ze hier: ‘niet zo goed’ !!!. Wij zijn maar een schop gaan halen om hem een plekje onder de grond te geven, zodat er geen andere wilde dieren op af zouden komen.

Werkunits.

Deze zijn volop in gebruik. Op maandag en woensdag leren de kinderen hier bij toerbeurt in tweetallen met de naaimachine omgaan en kokosbewerken met een lokale vakleerkracht. Zij maken alle creaties in tweevoud. Eén exemplaar mogen ze houden, de andere gaat in het souvenierswinkeltje.

Het ene kind kiest de mooiste om te verkopen, het andere houdt de mooiste voor haar/ zijn eigen collectie.

Visa.

Opnieuw heb ik mijn visum een jaar verlengd gekregen. Dit ging, net als de vorige keren, niet zonder slag of stoot. Daarbij was de ‘tussenpersoon’ er met een aantal paspoorten vandoor, waaronder die van mij. Dit resulteerde in een -misschien het land verlaten- en in Maleisië het verdere verloop afwachten. Als ik dan toch het land uit moet, wil ik even om het hoekje kijken in Nederland bij familie en vrienden. Vervolgens gegoogeld voor prijzen. En tot mijn grote verassing een aanbiedingsticket gevonden van slechts 178 euro RETOUR. Doordat de immigratiedienst het termijn van mijn visum gelukkig wilde verlengen, werd mijn paspoort binnen de eindtijd terug bezorgd. Dus in oktober jongstleden een gezellig kort onverwacht bliksembezoek aan Nederland gehad en het weerzien met familie en vrienden. Sugianto was bij de kinderen gebleven om voor hun te zorgen, volgende keer gaan we zeker samen. Maar volledige vervanging is lastig te vinden, dit heeft meer tijd nodig.

Feestdagen.

• Ook dit jaar een leuke verrassingsparty met mijn verjaardag. Ze hadden een mooie taart gemaakt en wij hebben gezellig gebarbequed. Okk hadden een aantal kinderen een aantal lieve cadeautjes in elkaar geknutseld.
• Kerstavond hebben wij samen met Nederlandse gasten gevierd. Beide bungalows waren verhuurd en iedereen heeft gezellig meegegeten. Ook bij oud & nieuw hebben wij uitgebreid stilgestaan met heus vuurwerk. Jochem en Suuz nog bedankt voor het helpen bij het op de rit krijgen van de werkunits. Het bord is zeer bruikbaar ingericht.

Een dagje uit met iedereen.

Tussen kerst en oud & nieuw zijn wij met 33 personen in 3 auto’s naar Berastagi een dagje uitgeweest. De dag ervoor een geit geslacht en klaargemaakt als zijnde picknick brunch. ’s‑Nachts om 4 uur aangereden om rond 10-en in Berastagi aan te komen. Heerlijk ontbeten, de geit met rijst. Daarna wilde iedereen een beetje rondkijken en viel het ons op dat zij wel heel erg geïnterresseerd waren in de paarden. Iets wat je je niet realiseert, is dat het voor de meeste kinderen voor het eerst van hun leven was dat zij een paard in het echt konden zien en aanraken. De beslissing om een paardenritje te maken is dan snel gemaakt. Iedereen mocht zelf op de getrainde paarden rijden. Na de rit ook uitgebreid stil gestaan bij de hoeven en al wat meer behoort bij een paard.

Berastagi ligt in een vulkanisch gebied. Mooi om te zien en vol met thermische baden. Bij één van deze baden zijn wij gestopt om met zijn allen lekker te gaan zwemmen. Als slot nog een tussenstop gemaakt bij een ‘warung’ om geroosterde mais te eten. Erg veel plezier gehad met elkaar.

Gevallen.

Op één van de vele avonden zonder elektra, wilde ik snel bij Funny zijn. Hij was een muis op een nogal bloederige manier aan het rond gooien en ik wilde voorkomen dat hij er een grote rotzooi van maakte. Ik dacht wel aan de opstap maar helaas niet aan de afstap. Gevolg een harde klap op mijn verkeerde been. Veel pijn, maar te doen. De volgende dag samen met een vriend naar Medan en bij het uitstappen slechts een klein afstapje, genoeg om nu nog een keer op hetzelfde been terecht te komen. Gevolg gebroken voetwortelbeentjes en vier weken (fyber)gips om mijn been en een absoluut loopverbod.

Overig.

• De accu van de labtob wordt zo warm, dat één van de kinderen op het lumineuze idee kwam om deze als strijkbout te gebruiken. En we moeten hem gelijk geven, het werkt !!!
• In Tangkahan is er de mogelijkheid tot olifantrijden. Wij (Irul en ik) waren de twee gelukkigen die met Jaqueline en Bernadette meemochten een dagje uit en voor Irul ervaring opdoen in de omgeving. Heerlijk.
• De klompen van cement zijn klaar. Eerst hebben wij een ijzeren framewerk gemaakt met hulp van een vriend die bij ons ook het witte paard van cement heeft gemaakt. Vervolgens stap voor stap met cement bekleed en laten drogen. Volstorten met zand en kiezels en de hakken dichtgemaakt. Daarna hebben de kinderen ieder een eigen ontwerp gemaakt, uitgeprobeerd en neergelegd op kranten en dit zelf met cement op de klompen gemozaïkt. Wij vinden ze prachtig geworden. Het proces is ook picassaweb te zien.

Tot slot nog een extra dank voor ieders vertrouwen en inzet. Alle hulp gebeurt op vrijwillige basis en wordt geheel privé door iedereen bekostigd. Al deze mensen zijn goud waard. Dank hiervoor.

All of the members of the family house wish everybody good luck.

If you have time you can visit our place. Feel welcome.

See you and take care.

God bless you all.

Sugianto, Saskia and the kids. 

De kop is er af..

Zoals de titel al aangeeft is de kop eraf. Waar af? Nou, letterlijk van de eerste kippen en figuurlijk van de Ramadanmaand. Wat heeft het één met het ander te maken? Om de Ramadan te openen wordt er vaak een kip of iets dergelijks geslacht. En we moesten al langer de moed bij elkaar rapen en iets aan onze grote kippenschare gaan doen, dus wat is een beter moment dan nu? De kippetjes smaken lekker, ze zijn wel door iemand anders geslacht: laf? Ja!. Een beetje dubbel gevoel: ook.

Aangezien bij ons kinderen van verschillende geloven (moslim en christen) wonen, is er gezamenlijk besloten om vier uur ’s ochtends met zijn allen te ontbijten. Heel vroeg, maar goed te doen. Daarna gaan wij nog lekker slapen en opnieuw rustig aan de dag beginnen.

School.

Voor de zomervakantie hebben wij de rapporten en diploma’s voor iedereen opgehaald. Dit waren twee hectische weken, met af en aan brommeren naar school. De kinderen krijgen hier zelf geen rapport, dit wordt verstrekt aan een volwassenen. Dit hield voor sommige kinderen in dat zij voor het eerst in hun leven werkelijk een rapport in handen kregen, niemand heeft dat afgelopen periode voor hen opgehaald. Iedereen (sommige met hangen en wurgen) is gelukkig over of geslaagd. Ook zijn zij en wij natuurlijk trots op de eerste werkelijke diploma’s van de kinderen. Alle kinderen zijn opnieuw ingeschreven voor de volgende school en/of klas.

Na een zomerschoolvakantie van ‘maar’ twee weken, gaan ze slechts twee weken naar school om daarna opnieuw vier dagen vrij te zijn om zich te kunnen voorbereiden op de aankomende ramadan. Nu zijn ze na een korte week school vervolgens allemaal weer vrij tot 28 september a.s. Dat geeft rust en duidelijkheid voor iedereen.

Workshop.

In de mei-uitgave van het reistijdschrift ‘Inside Sumatra’ is het interview verzorgd door twee enthousiaste jongemannen. Zij zijn in juli terug gekomen om de kinderen de professionele kant van de journalistiek en fotografie bij te brengen. Dit was een groot succes en veel plezier voor iedereen. Ze zijn gezellig drie dagen gebleven en hebben uitgebreid aandacht besteed aan de voorbereidingen, de theorie, praktijk en vooral ook de opbouw en nazorg. Super en erg leerzaam. De kinderen mochten hun professionele camera’s gebruiken om verschillende dingen uit te proberen. Natuurlijk onder begeleiding van en na theorieles over, maar toch!! Ook wisten zij veel van grotten, dus daar is ook veel over gevraagd en vertelt. Dit in combinatie met een stuk schrijven als zijnde journalist-in-de-dop gaf de kinderen volop inspiratie om in de pen te klimmen om er iets moois van te maken. Als klap op de vuurpijl mocht het best geschreven stuk misschien gepubliceerd worden in de krant. De kinderen hebben zeer democratisch en gefundeerd de beste uitgekozen en met de ‘winnaar’ zijn ze de volgende dag nog eens extra gaan zitten om de puntjes op de I te zetten. Tot slot is het ook werkelijk gepubliceerd, paginavullend zelfs, vergezeld van de door de andere kinderen gemaakte foto’s. Iedereen berentrots en hulde aan zulke lieve vrijwilligers, die zomaar drie dagen vrije tijd zo creatief en waardevol komen invullen bij ons.

Ziekenboeg.

Na eerst een paar jongens te hebben moeten verzorgen omdat zij met de brommer zijn gevallen verschuift de verzorgende taak nu naar een uitgebarsten griepgolf. Deze heerst nu vanwege het seizoen. Iedereen heeft hoge koorts, is misselijk, kan niet alle ledematen bewegen en heeft erge hoofdpijn. Om de beurt zijn eerst de jongens, daarna de meisjes en tot slot Sugianto en zijn moeder ook ziek geworden, wat haar helaas fataal is geworden. Zelf ben ik op dit moment de laatste in de rij, maar het komt weer terug, want de eerste jongens zijn opnieuw ziek. Wij zijn al in de tropen, anders zou ik zeggen dit zijn tropendagen. Het vraagt veel van ons tweeën om voor iedereen te zorgen, water te brengen, medicijnen te halen en te geven en daarnaast alles draaiende te houden. We slapen nu al weken in de woonkamer op de grond met de zieke kinderen, die elkaar afwisselen. Hopelijk is het ergste nu achter de rug en het merendeel van de kinderen is aan de beterende hand.

Om op Sugianto’s moeder terug te komen. Een paar dagen voor haar overlijden hebben wij haar naar Binjai vervoerd, omdat daar de medische voorzieningen beter zijn dan in Bukit Lawang. Het eerste stuk op de brommer tussen Sugianto en zijn broer Peyang in, omdat de weg zo slecht is. Vervolgens met de auto de rest van het traject. Zij is 79 geworden, voor Indonesië een hele leeftijd. Haar laatste wens was om weer terug te komen naar Bukit Lawang, zodra ze beter was. Wat willen wij nog meer ?!. Wat in Nederland door een begrafenisondernemer wordt gedaan, wordt hier door de directe familie zelf gedaan. Het heeft iets heel natuurlijks, of ik ben er inmiddels beter aan gewend. Het past dat je zelf de overledende wast, mooi aankleed en met zijn allen lopend van uit huis naar de begraafplaats gaat. Een paar uur na haar overlijden is zij al begraven. Bot gezegd, geschiedenis, wetende en voelende dat dit niet zo is. Verschillende kinderen hadden ’s avonds goede dromen over haar en voelen zich zo vertrouwd om die daarna met ons te delen.

Dieren.

(vlnr Sweet & Funny, Mormel, Miss More).                             

Helaas is ook Sweet een aantal weken geleden ziek geworden en overleden. Twee dagen later is er door mensen een klein frutseltje lapjeskat bij ons gedropt. Deze maakt nu deel uit van ons ‘gezin’ en wij hebben haar Miss More genoemd. Meer plezier, meer katten, meer ondeugd etc. Ze speelt met iedereen en vergoelijkt een beetje het wrange gemis van Sweet. Zoals elk (nu) gezond jong katje hangt ze overal in en zit ze overal aan, heerlijk. Ook vindt zij het een leuk spelletje wat jij net opruimt haalt zij er weer uit. Alle drie de katten hebben hun eigen duidelijke manier om hun aandacht op te eisen. Funny maakt nog steeds geen geluid, alleen als hij op zoek is naar een vrouwtjeskat. Dus geeft hij je een zachte tik – bij voorkeur op de neus – gelukkig wel met ingehouden nageltjes. Mormel laat overduidelijk van zich horen, een niet te negeren geluid cq gekrijs. En Miss More springt met alles wat ze heeft tegen je op of ploft boven op je. Ook bij Mormel zou niet meer zeggen dat dit een jong katje van ongeveer 9 maanden is, het lijkt wel een heuse huiskater. Iedereen geeft hem eten en iedereen draagt hem overal mee naar toe. Iets wat hij zich niet altijd even vriendelijk laat welgevallen. Ook de katten hebben zowel hun plek in huis als naar de harten van de kinderen inmiddels goed gevonden. Eén van de kinderen heeft na een paar weken opnieuw bloemen bij de steen van Sweet gelegd om aan Sweet te denken.

Werkunits.

De werkunits zijn wat de bouw betreft klaar en wat de inrichting betreft bijna. De komende weken gaan wij, samen met de kinderen, alles voor iedereen logisch plaatsen en in kaart brengen, zodat iedereen weet wat er aan gereedschap, stoffen en wat diens meer zij, bestaat. Ook gaan wij dit hangen op zelfgemaakte verrijdbare borden/ platen, zodat het snel te zien is wat en waar de gereedschappen zijn. Wij zijn al wel begonnen met ‘los vast’ lessen in naaien en houtbewerken. Het enthousiasme is groot. Na de Ramadan gaan wij structureel twee keer per week lessen hierin geven. De eerste poppetjes van stof en met de hand gemaakt zijn al af.

Restaurant en (wire-less) internet.

Ook het restaurant is af en wordt volop gebruikt. De eerste vrijdag hebben wij het gezamenlijk met de kinderen geopend door gezamenlijk spaghetti te koken en natuurlijk in het restaurant te eten. Volgens de bezoekers is de sfeer uitnodigend en dat was natuurlijk één van de doelen. Ook van de internet mogelijkheden wordt redelijk gebruik gemaakt. Vooral de wireless optie is in trek, internetten in een mooie omgeving op je eigen labtob.

Bezoek.

Helaas zit het bezoek van Ans er al weer op. Het was heerlijk om weer even lekker bij te kletsen en samen leuke dingen te doen. Een dagje Tangahan en het olifantenbezoek/ -ritje was heerlijk relaxed en gezellig. De tweede relax dag in een jaar, daar mag je van genieten. De vorige was een gezellig dagje met Hub & Peggy naar Medan. Ook de door Ans meegebrachte en door John en Leni meegegeven dingen waren heerlijk om te eten, vooral de gerookte paling. Ik zou er bijna voor terug naar Nederland gaan. Daarnaast is het leuk om mee te kijken met ander mans ogen. Ans heeft mooi gefotografeerd hoe een beetje de voor ons dagelijkse dingen gaan. Dat realiseer je je niet zo. Zodra ik weer weet hoe ik ook al weer de foto’s op de weblog moet uploaden komt er een apart mapje met dagelijkse dingen.

Heel veel liefs van uit een bewogen Bukit Lawang.

Sugianto, Saskia en de kinderen.

Van A(lkmaar) naar B(ukit Lawang). Dinsdag 9 juni 2009.

De dagelijkse gang van zaken.

Opstaan.

Op 6 van de 7 dagen gaat de wekker om 10 voor 6 en gaat iedereen eruit. Terwijl de kinderen direct de rivier induiken, maken wij de rijst warm en zetten thee. De kinderen hebben een kleurenschema waar de taakverdeling voor de vroege ochtend op staat. Iedereen draagt zo zijn steentje bij. Deze taken bestaan uit: het wasrek buiten zetten, de kalkoen eten geven, de planten water geven (als het niet heeft geregend), de kippen naar buiten tot het vegen van de kamers en andere vertrekken. Daarna gaan zij hun uniform aantrekken, ontbijten en naar school. Om 7 uur is het huis al schoon, heeft iedereen gegeten, is de afwas gedaan en gaat men op weg naar school.

Naar school.

De schoolweek heeft hier nog 6 dagen of eigenlijk ochtenden, de meeste zijn rond twaalven (inclusief reistijd) al weer terug. De kinderen voor de lagere school gaan lopend naar school. De middelbare scholieren gaan of lopend of per openbaar vervoer. Dat wil zeggen, boven op de bus of Offlet (klein half open busje). De meisjes erin en de jongens boven op het dak, hangend aan de achter- of zijkant. Men rijdt er niet zachter om, de weg is erg slecht en de gevolgen zijn vaak heftig.

Uniform: Iedereen draagt hier verplicht een uniform. Afhankelijk van de dag zijn de uniformen rode broeken/ rokken met een wit overhemd, groene broeken/ rokken met een wit overhemd of peramuka. Dit is een donkerbruine rok of broek met een beige overhemd. Ook dragen zij hier een peci of hoofddoek. Op sommige scholen een pet, één voor jongens en één voor meisjes. Een das is vaak verplicht. Daarnaast zijn zwarte schoenen met veters verplicht, met klitteband mag je de school niet in. Zelfs voor de kousen zijn regels ook hier bepaalt de dag of ze wit of zwart zijn.

Kapsel: De jongens hebben verplicht kort haar. Als het iets ‘te lang’ is krijgen ze van school een waarschuwing, waarbij de leerkracht een puntje van het haar afknipt om de maat voor het knippen aan te geven. Dat betekent dat je dan diezelfde dag nog naar de kapper moet, anders ‘knippen’ ze je op school en ben je bijna echt kaal. Gelukkig hoef je dat in Nederland niet te proberen.

Zondag.

Zondag is de gezamenlijke rustdag. Dit is de enige dag dat er geen school is en men staat een beetje op wanneer hij of zij wakker wordt. Meestal is iedereen er uiteindelijk rond 8 uur wel uit. Het is ook de ochtend van het ‘mie goreng’-ontbijt oftewel het ‘niet-rijst-ontbijt’. Sugianto maakt dit met een aantal kinderen, deze wisselen per keer. Daarna vegen wij met zijn allen de bladeren bij elkaar van het gras met een soort heksenbezem. Hierna een verfrissende duik in de rivier met om 10 uur het gezamenlijke ontbijt. Daarna gaat iedereen lekker een beetje doen wat hij / zij wil doen. Meestal zijn dat spelletjes, puzzels, lezen, computeren, tekenen, kaarten/ sleutelhangers maken of andere dingen. Rond 1 uur oefent de Casperband hun muziek verderop in het dorp.

De aanvullende lessen.

Op maandag, woensdag en vrijdagmiddag hebben wij aanvullende lessen in Engelse les, rekenen, computerles, aardrijkskunde en creatieve lessen. Sinds een kleine maand worden deze lessen ook door een lokaal lerarenkoppel gegeven; Kiki en Leli genaamd. Zij helpen ons op een bekwame, bevlogen en enthousiaste manier. Wij hebben gezamenlijk een stappenplan per vak uitgewerkt en dat geeft ons houvast om nog meer gericht en individueel met de kinderen bezig te zijn. Wij proberen te werken per vak, per niveau en interesse, zodat iedereen zoveel mogelijk leert en het nog leuk vindt ook. De kinderen zijn, over het algemeen, zelf zeer gedreven en gemotiveerd, dat helpt natuurlijk ook.

Helpen.

Naast de taakverdeling van de ochtend, helpen de kinderen ook bij het voeren en verzorgen van de dieren, het bijhouden van de tuin alsook de gebruikelijke afwas.

Eten.

Net als in Nederland eten wij hier natuurlijk ook drie keer per dag een maaltijd. Alleen bestaat deze maaltijd altijd uit rijst. ’s Ochtends wordt de rijst klaar gemaakt voor de gehele dag, avond en volgende ochtendontbijt. Daarnaast koken wij meestal twee verschillende groenten om bij de rijst te eten. Vlees eten wij hier nagenoeg niet, aangezien het hier niet of nauwelijks te verkrijgen is en daarnaast duur. Fruit eten wij als het van onze bomen valt, zoals de durian of als het net vrijdag markt is geweest, dan is het een beetje betaalbaar. Onze groentes worden vers geplukt en berijdt, aangevuld met groentes van de markt.

Water.

Nu wij 2 putten hebben geslagen hebben wij een beetje stromend water. Dit water wordt vooral voor het koken en wassen van kleding gebruikt. Wij vullen ’s ochtends met een pomp de watertanken (samen 1500 liter), deze staan op een toren van 5 meter hoog. Daarna koken wij liiiiiiiiiiters water in een pan op houtvuur om de dag erná als drinkwater te gebruiken. Zo werken wij één dag vooruit om steeds afgekoeld water te drinken. Wij hebben 3 grote flessen van 10 liter water die wij steeds opnieuw vullen om uit te drinken.

Elektriciteit.

Sinds eind september hebben wij naast de generator ook electra van de regering. Dat betekent voor ongeveer heel Indonesië, dat je elektriciteit hebt als er geen ‘mati lampu = geen stroom’ is. En dat komt bijna iedere dag voor; langdurige en korte momenten. Ook het maandelijks betalen gaat hier anders dan in Nederland. Men moet iedere 10^de van de maand persoonlijk op het kantoor verschijnen om het gebruik en abonnement te betalen. Hoe vroeger men gaat, hoe sneller men aan de beurt.

Wij hebben op vaste plekken olielampen staan, zodat deze ook in het donker gemakkelijk te vinden zijn. Ook hebben ze hier zeer praktisch en gebruiksvriendelijke zaklampen, ook deze worden dagelijks gebruikt.

Overige ervaringen.

        Stichting KET. Het educatiecentrum is af !!!. Wij zijn met een vriendelijk oud mannetje bezig die ons wil helpen om zijn (hand)vakwerk te willen leren aan de kinderen. Super. Helaas is het (nog) niet mogelijk om foto’s van het gebouw af te laten zien, aangezien mijn camera niet meer werkt door het vochtige klimaat. Hier proberen wij volgende week, als wij weer naar Binjai / Medan gaan, wat aan te doen. Zodra er een werkende camera is, zullen wij de foto’s op picassaweb plaatsen.

        Pers. Naast het al verschenen tijdschrift alsook de artikelen in de krant, zijn er twee weken geleden zelfs tv-opnames gemaakt. Wij zijn benieuwd naar de resultaten. Als het goed is krijgen wij deze beelden ook op dvd.

Voor iedereen die al vrij heeft of nog vrij krijgt de komende weken/ maanden: een fijne zomer-vakantie en veilig & gezond weer terug!!!

Heel veel liefs en groeten uit Bukit Lawang.

Sugianto, Saskia en iedereen uit het familiehuis.

A(lkmaar) naar B(ukit Lawang).

Kinderen.

        Optreden Casperband. Er wordt opnieuw een festival georganiseerd waar bandjes een compititie met elkaar aangaan. Natuurlijk wil en doet de Casperband mee. En trots als iedereen is als zij de eerste prijs als veelbelovende groep voor de toekomst in de wacht slepen.

        Schoolbezoek. Nadat afgelopen december de kinderen van de Internationale School uit Medan een bezoek bij ons hebben gebracht, is het nu aan ons de beurt om bij hen op bezoek te gaan. Wij reizen met 33 mensen in slechts twee auto’s naar Medan. Dit zou in Europa niet meer mogelijk zijn. Tijdens de autorit voelt de één na de ander zich niet goed. Zodra de eerste geweest is volgen er natuurlijk snel meer. In dit geval (ja het is hypocriet) is het langleven het Indonesische systeem met afval dumpen op straat. Zakje vol, gauw op straat anders gaan er nog meer overgeven.

De kinderen en de leerkrachten in Medan hebben een leuk programma opgesteld. Eerst worden we, na een korte blik geworpen te hebben in de gymzaal met dans en kostuum, ontvangen met fris fruit. Drie verschillende groepen hebben lessen voorbereid. Eerst mogen wij in het laboratorium rondkijken en verschillende natuurkundeproeven proberen. Ook het buiten spelen met een prachtige kleurrijke parachute is een groot succes. Wij raden en tekenen pictogrammen in het handvaardigheidlokaal, gevolgd door een lekkere uitgebreide lunch in buffetvorm. We sluiten af met een leuk ‘handboeien’ en rugby spel.

Dieren.

       Katten. Mormel in het water. ’s Nachts om een uur of drie ineens een hels kabaal. Sweet maakt luid en duidelijk kenbaar dat er iets aan de hand is. Wij allebei gauw kijken waarom hij zo aan het mauwen is. Ligt Mormel in de vijver voor het huis en kan er met geen mogelijkheid uit. Gauw eruit gehaald, afgedroogd en daarna in een dikke warme handdoek gerold. Vervolgens lekker tussen ons in laten slapen en bijkomen. De volgende dag is Mormel er nog zeer van onder de indruk. Hij is zeer tam en aanhankelijk. Hij heeft er gelukkig niets aan over gehouden en super lief dat Sweet ons waarschuwde. Op dit moment volgt Mormel Sweet als een grote broer. Hij doet hem in alles na.

       Konijnen. De konijntjes zijn gebeten door een beest. Eén heeft het al niet overleefd en de ander wordt bijna levend opgegeten door tig maden. Wat gaat dat hard hier. Iets als een dierenarts kennen ze hier helaas niet, dus er zit voor ons en het konijntje niet anders op dan hem uitgebreid en grondig schoon te maken. Bij het zien krijg je al jeuk, laat staan bij het doen. Het is goor en ongelooflijk zielig voor het konijntje. Dit herhalen wij een paar keer op een dag en na drie dagen mag het helaas niet meer baten. Voor het konijntje waarschijnlijk een stuk beter.

       Uil. De witte uil was afgelopen weken weer terug bij ons. Een paar dagen na de vorige weblog werd ‘onze’ uil bij andere mensen gespot en werden wij gewaarschuwd dat hij vast zat en zijn snavel nu had gebroken. Hij at na een paar dagen bij ons al weer gelukkig zelfstandig. Na een paar weken, was hij zelfs zo sterk dat wij het opnieuw hebben aangedurfd hem los te laten. Hij heeft de eerste dagen daarna netjes de vis bij ons opgehaald en is al een aantal keren in vrijheid gespot. Hopelijk redt hij in de toekomst alleen. Gisteravond liet hij zich nog even in volle gezondheid zien.

       Olifanten. Net als vorig jaar juli kwamen nu de olifanten weer een paar dagen uitrusten in de buurttuin. De kinderen konden deze grote dieren opnieuw van dichtbij bekijken. Het gebouw op de achtergrond is het kindertehuis. Er zit slechts een

60 cm

hoog bamboehekje tussen.

       Tokék. Tot grote vreugde van iedereen huist er sinds kort een Tokék in ons huis. Dit is een grote huishagedis van ongeveer

30 cm

lang, die volgens de mensen hier veel geluk brengt. Op vele plaatsen wordt er helaas op deze beesten gejaagd omdat er echt schandalig veel geld voor wordt geboden. We spreken over 3 á 4 duizend euro. Dat is niet alleen in Nederland een hoop geld, maar hier zeker!

Overige ervaringen.

        Bezoek. We hebben het vorig jaar al ervaren als een feestje met dierbaar bekend bezoek uit Nederland toen Ans bij ons was, maar dat wordt in maart herhaald omdat Peggy en Hub ons een paar weken met hun aanwezigheid komen vergezellen. Ze hebben zelfs allemaal lekkere dingen uit Nederland bij zich. Maar vooral het Nederlands praten, het vertrouwelijke en eigen alsook het meedenken met de gang van zaken hier is iets onmisbaars. Het maakt dat je hier door kan gaan met het project zonder gek te worden. En op dit moment hebben we nog meer van dit bezoeken in het verschiet. Roel, Luc & Hébe komen in mei en Ans komt zalig opnieuw in juli. Heerlijke vooruitzichten en dingen waar je je aan op kan trekken.

        Wat is het onbeschrijvelijk heerlijk om na een jaar weer te slapen onder je eigen dekbed en lakens alsook het luisteren naar je favoriete muziek. Je mist het niet als je het niet hebt, maar op het moment dat deze dozen opengaan en de installatie van muziek werkt is toch heerlijk. Een gevoel van nog meer thuiskomen.

        Stichting KET. Dit is de stichting van de in februari hier geweest zijnde vrijwilligers Dunja en Esther. Zij hebben het mogelijk gemaakt om het educatiecentrum te kunnen bouwen. Op dit moment is er ongeveer 75% klaar. Hier kunnen de kinderen verschillende vaardigheden leren. Het maken van kleding, het hanteren van een hamer en zaag, dit geldt voor zowel de jongens als de meisjes.

        Pers. Op de weg naar de batcave passeren ons diverse toeristen en idem dito reisleiders/ gidsen. Men raakt enthousiast en brengt het onder de aandacht van de pers. Op dit moment is er een prachtig artikel in de mei-editie van het tijdschrift ‘Inside Sumatera’ geplaatst als ook een drietal interviews voor drie verschillende kranten afgenomen. Deze komen komende week in de krant.

Heel veel liefs en groeten uit Bukit Lawang.

Sugianto, Saskia en iedereen uit het familiehuis.

       Ook de geiten en kippen floreren goed. Er zijn inmiddels al 5 geitjes geboren en tig kuikentjes. Ook de geboortes van deze diertjes zijn voor ons nieuw en is bijzonder om te ervaren. Gelukkig gaat het over het algemeen goed. Eigenlijk moeten wij de eieren eten, dit komt later. Het geitenhok is al drie keer uitgebouwd om de geiten de ruimte te geven die wij vinden dat zij moeten hebben.

       Sinds twee weken zijn wij ook een katje met de naam Mormel rijker. Dit katje is een survivor van een nest van vijf. De eigenaar had niets met katten en men kan hier ongelooflijk grof met dieren omgaan. In dit geval werden zij aan de hond gegeven. De broer van de eigenaar is onze buurman Ipul en hij heeft zich over dit katje ontfermd. Kort hierna moest hij een paar dagen weg en bij terugkomst was hij het katje kwijt. Onze kinderen hadden op dat moment het katje, met gebroken staart en diverse wondjes gevonden en mee naar huis genomen. Wij zorgen hier nu voor en bij terugkomst van Ipul gaf hij aan blij te zijn dat het katje hier nu is en dat hij het hier graag zou laten omdat hij vaak een aantal dagen van huis is. Mormel blijft dus nu hier. Het is een lief boos bolletje wol met veel energie en een goede inborst. De eerste twee dagen heeft hij blazend en grommend doorgebracht, boos op de wereld om hem heen. Nu ligt hij net als onze eigen mormels te pitten en weet hij van eten geen ophouden. Hij is net als de andere welkom en wordt af en toe een kamer in gesmokkeld om als levende knuffel te fungeren.

       Sweet is een week of vier geleden door een fel goud en blauw gestreepte slang gebeten. Wij hebben hem wel zien spelen met de slang en hem meteen daarbij weg gehaald, maar niet gezien dat hij op dat moment gebeten was. Dit bleek 2 dagen later, zijn ogen gingen dicht zitten en ontsteken. Ook wilde hij absoluut niet meer eten en drinken, verloor ongelooflijk veel haar en zocht een stille plek op. Iedereen om ons heen gaf aan dat het te laat was omdat het gif al in zijn lijfje zat. Wij wilden ons hier niet bij neerleggen, zolang hij nog niet dood was, was hij nog niet dood. Wij zijn een aantal keren per dag zijn ogen blijven schoonmaken en hem steeds met een beetje water blijven proberen aan het eten en drinken te krijgen. Hij heeft dit anderhalve week volgehouden en hij is op dit moment nog niet helemaal 100% de oude, maar wel heel goed op weg. Hij eet, speelt en steelt weer. Dus dan gaat het goed.

       Een jonge duif is bij het leren vliegen in een emmer met water terecht gekomen zonder dat wij dit direct hadden gezien. Bij de avondronde kwamen wij hier achter. Duif uit het water, in een handdoek en in een doos in de kamer om hem in de gaten te houden. De volgende dag extra controle en nu vliegt hij weer met de andere mee.

Kortom afgelopen weken stonden volop in de zorg voor de kinderen en de dieren.

Stukje bij beetjes komt er wel wat rust in het geheel aangezien nu sommige dingen een vaste plek en routine krijgen. Dit is voor iedereen gemakkelijker.

Heel veel liefs en groeten uit Bukit Lawang.

Sugianto, Saskia en iedereen uit het familiehuis.

       Ook de geiten en kippen floreren goed. Er zijn inmiddels al 5 geitjes geboren en tig kuikentjes. Ook de geboortes van deze diertjes zijn voor ons nieuw en is bijzonder om te ervaren. Gelukkig gaat het over het algemeen goed. Eigenlijk moeten wij de eieren eten, dit komt later. Het geitenhok is al drie keer uitgebouwd om de geiten de ruimte te geven die wij vinden dat zij moeten hebben.

       Sinds twee weken zijn wij ook een katje met de naam Mormel rijker. Dit katje is een survivor van een nest van vijf. De eigenaar had niets met katten en men kan hier ongelooflijk grof met dieren omgaan. In dit geval werden zij aan de hond gegeven. De broer van de eigenaar is onze buurman Ipul en hij heeft zich over dit katje ontfermd. Kort hierna moest hij een paar dagen weg en bij terugkomst was hij het katje kwijt. Onze kinderen hadden op dat moment het katje, met gebroken staart en diverse wondjes gevonden en mee naar huis genomen. Wij zorgen hier nu voor en bij terugkomst van Ipul gaf hij aan blij te zijn dat het katje hier nu is en dat hij het hier graag zou laten omdat hij vaak een aantal dagen van huis is. Mormel blijft dus nu hier. Het is een lief boos bolletje wol met veel energie en een goede inborst. De eerste twee dagen heeft hij blazend en grommend doorgebracht, boos op de wereld om hem heen. Nu ligt hij net als onze eigen mormels te pitten en weet hij van eten geen ophouden. Hij is net als de andere welkom en wordt af en toe een kamer in gesmokkeld om als levende knuffel te fungeren.

       Sweet is een week of vier geleden door een fel goud en blauw gestreepte slang gebeten. Wij hebben hem wel zien spelen met de slang en hem meteen daarbij weg gehaald, maar niet gezien dat hij op dat moment gebeten was. Dit bleek 2 dagen later, zijn ogen gingen dicht zitten en ontsteken. Ook wilde hij absoluut niet meer eten en drinken, verloor ongelooflijk veel haar en zocht een stille plek op. Iedereen om ons heen gaf aan dat het te laat was omdat het gif al in zijn lijfje zat. Wij wilden ons hier niet bij neerleggen, zolang hij nog niet dood was, was hij nog niet dood. Wij zijn een aantal keren per dag zijn ogen blijven schoonmaken en hem steeds met een beetje water blijven proberen aan het eten en drinken te krijgen. Hij heeft dit anderhalve week volgehouden en hij is op dit moment nog niet helemaal 100% de oude, maar wel heel goed op weg. Hij eet, speelt en steelt weer. Dus dan gaat het goed.

       Een jonge duif is bij het leren vliegen in een emmer met water terecht gekomen zonder dat wij dit direct hadden gezien. Bij de avondronde kwamen wij hier achter. Duif uit het water, in een handdoek en in een doos in de kamer om hem in de gaten te houden. De volgende dag extra controle en nu vliegt hij weer met de andere mee.

Kortom afgelopen weken stonden volop in de zorg voor de kinderen en de dieren.

Stukje bij beetjes komt er wel wat rust in het geheel aangezien nu sommige dingen een vaste plek en routine krijgen. Dit is voor iedereen gemakkelijker.

Heel veel liefs en groeten uit Bukit Lawang.

Sugianto, Saskia en iedereen uit het familiehuis.

Van A(lkmaar) naar B(ukit Lawang). Donderdag 11 december 2008.

Waarom wij bestaan !!!

Wij zitten op een avond in een vertrouwelijk gesprek met Irul te praten. Het is een warm open gesprek, waarin wij ook zijn mening in een aantal dingen vragen die hem aangaan. Voor ons normaal, maar hij is verbaasd dat wij hem hierin laten meedenken. Aan het einde van het gesprek zegt hij in volle verbazing letterlijk: “So, I exist ?” (Dus ik besta?). NATUURLIJK, is mijn antwoord. Je bestond al, we hopen je een plek te bieden om er te kunnen zijn. Hij zegt dat hij eindelijk weer het gevoel heeft weer mee te tellen en zich niet meer zo alleen en eenzaam te voelen. Het immense gevoel wat er dan door je heen gaat is hier met geen computertik of ouderwetse pen te beschrijven. Iets wat door ons begonnen is uit een onrechtvaardigheidsgevoel en liefde voor kinderen krijgt hiermee onmiskenbaar bestaansrecht !!

De kinderen.

       Een aantal weken geleden zitten we ’s avonds allemaal voor onze huisjes. Alle vier de jongens op het ene terras en wij samen op het andere. Bambang en Irul willen hun Engels oefenen en besluiten elkaar hun overlevingsverhaal bij de overstroming te vertellen. Iets wat heel voorzichtig begon, resulteert in een emotioneel en zeer gevoelig mooi verhaal. Wij zitten met kippenvel op de bank ademloos te luisteren, gelukkig op een beetje afstand, zodat wij onze emotionele knoppen beter onder controle kunnen houden. Wij zijn zéér onder de indruk van hun verhaal en hun open manier van vertellen. Ze interviewen elkaar en stellen rechtstreeks confronterende vragen. Soms weten ze een woord niet en roepen naar Sugianto: “Oom, wat is ….. in het Engels” en gaan weer door met hun verhaal. Je voelt dat ze voor het eerst de vrijheid hebben om er op deze manier over te praten. Ze vertellen details, hun angst, hun verdriet, hun woede en tenslotte hun blijdschap bij het weer terugvinden van bekenden en het beseffen dat zij het hebben overleefd. Je kan het gevoel niet vangen in woorden, maar je voelt dat het een speciaal moment voor iedereen is. De anderen kinderen luisteren eveneens ademloos toe en lachen en huilen met het verhaal mee. Iedereen gaat er hier al zo volwassen mee om.

       Het is vreemd om te ervaren hoe vanzelfsprekend en eigen het allemaal voelt in zo’n korte tijd. Het is hartverwarmend om te zien hoe soepel de contacten tussen de kinderen onderling verlopen. Wij voelen het als een voorrecht dat wij met deze kinderen mogen meegenieten in hun weg naar volwassenheid. Ongelooflijk hoe zij zich afgelopen jaren staande hebben gehouden.

De kinderen liggen op hun buik te tekenen,

te lezen, maken muziek of spelen badminton of voetballen. Ook overdag met de anderen kinderen verloopt het soepel. Wij doen veel gekke dingen, leuke dingen, serieuze dingen en leerzame dingen. We leren en lachen veel. Er zijn volop grappige misverstanden en taalverwarringen. Wij spelen bijna iedere avond galgje op het whiteboard. De kinderen vinden het een leuk spelletje en zijn zeer gedreven in het raden. We gebruiken het woordenboek als basis. Zo leren wij iedere keer nieuwe woorden en vertellen elkaar verhalen over deze woorden. Zo komt het gesprek een keer op de wc. Wij geven aan dat ze in Frankrijk dezelfde wc’s hebben als hier. Waarop de kinderen verbaasd reageren: “poepen ze daar ook allemaal in de rivier?”.

       De kinderen hebben samen met Sugianto in het grootste geheim –gniffel gniffel gniffel- een lekkere maaltijd klaar gemaakt voor mijn verjaardag. Met name ik mocht niet in de keuken komen. Het zag er prachtig uit, was met liefde samengesteld en smaakte verrukkelijk. Sugianto had nog een prachtig klein bosje bloemen uit eigen tuin geplukt voor op tafel. Het voelde echt als thuis, echt jarig, supergezellig en ontspannen.

       Geintje: Men eet hier de vis vaak met kop en al. Nou ben ik een zeer grote liefhebber van vis, maar probeer de kop altijd te vermijden. De kinderen weten dat. Op een avond eten wij in het donker aangezien –zoals gewoonlijk rond de vooravond– de elektriciteit het laat afweten en wij het zonde van de brandstof vinden om de generator te laten lopen. Deze gebruiken wij alleen als het echt nodig is of als er bezoek is. Wij zijn redelijk ingesteld op leven bij beperkt licht van een olielamp en het heeft ook een aparte gezellige sfeer. Wij eten vis en deze smaakt heerlijk en een beetje zoet. Je voelt dat er wat gaat komen, je ziet die kinderkopjes je in de gaten houden. En je snapt het al, er ligt een vissenkop op mijn bord. Ik speel het spelletje mee en eet er een hap van. De kinderen komen niet meer bij van het lachen. Ik hou niet van die vissenkop, maar wel van deze gezonde humor.

Medische zorg.

       Dankzij de plaatselijke kliniek krijgen alle kinderen nu ongeveer twee keer per maand kosteloos een medische check-up, waarbij ogen, oren, tanden, lengte en gewicht worden gevolgd. Dit lijkt misschien vaak, maar deze kinderen hebben afgelopen jaren niet genoeg voeding en zorg gehad. Zij hebben nu te maken met schimmelinfecties, fors vitaminegebrek, zwarte tanden, slecht zien en allerlei dingen in neus en oren. De meeste worden hier nu voor behandeld.

       Uit deze check-ups kwam naar voren dat de meeste kinderen aanvullende voeding nodig hebben in verband met een chronisch vitaminegebrek. Zij krijgen nu twee maal per week bij ons deze aanvulling. Op maandag maken wij warme melk van melkpoeder met aanvullende vitamines. Daarnaast koken wij voor iedereen een ei en eten bubur, een soort pap van groene pindas wat er uitziet als diaree. Het smaakt lekkerder dan het doet klinken. Op woensdag herhalen we de warme melk nog eens. Dit geeft de kinderen toch weer een medisch steuntje in de rug. Het lijkt een beetje op een hotel met zoveel eieren, bekertjes melk en grote pannen pap. Wij kunnen al vast een beetje wennen aan koken, eten en drinken voor zoveel kinderen.

De dieren.

       Onze kalkoen heeft er veel lol in om achter rennende mensen aan te rennen. Als ze rustig lopen doet hij niks. Als ze rennen ook niet, maar het is voor hem een sport. Wij hebben er stiekem eigenlijk ook veel lol om, ómdat wij weten dat hij niets doet. Wij hebben nu bordjes geplaatst om de mensen te waarin wij ze vragen om langzaam te lopen, dan gebeurt er niks. Ook is de kalkoen de hele dag bezig met indruk te maken op zijn vrouwtje, wat hooghartig voor hem uit wandelt. De ganzen volgen vaak ook het kalkoenenvrouwtje. Ze waggelen gezamenlijk door de hele tuin. De ganzen genieten ook zichtbaar van het dagelijkse bad in de visvijver.

       De dieren lopen overdag los rond en ’s avonds gaan zij naar hun dierenverblijven. Deze zijn allemaal zelf gemaakt door Sugianto en een oud manneke, met hulp van de kinderen. De basis is gemaakt van de oude mallen van het stenen huis. Ook het kleine huisje van vlechtmatten, wat destijds gebouwd is voor de opslag van materialen, konden wij hergebruiken voor met name de bouw van het geitenverblijf. Alle dierenverblijven zijn luxeverblijven geworden, gebaseerd op gerecycled materiaal. Wij hebben voor het konijnen- en kalkoen/parelhoender verblijf blauwe dakplaten en voor het geitenverblijf nog wat extra zinken dakplaten moeten aanschaffen, maar deze zijn dan ook prachtig geworden. Bij gebrek aan een woning kun je er zo in.

       Sweet en Funny worden al een paar weken enigszins geterroriseerd door een zwart-witte zwerfkat. Overdag is hij lief, eet mee en loopt rond. Maar ’s avonds is hij alles behalve lief. Hij was ook de reden dat Sweet een aantal weken geleden de thermoskan heet water over zich heen kreeg. Hierna neemt hij onze katjes om de beurten te grazen. Gisteren heeft hij Funny te pakken. Die is daarna zo bang dat hij 14 uur later nog niet naar buiten durft. Zelfs voor eten komt hij niet naar buiten en dat wil wat zeggen dit lieve kleine vreetmonstertje. De maat vol, het is niet aardig maar wij zien geen andere oplossing dan hem te vangen en een paar kilometer verder weg te brengen. Zo gezegd zo gedaan. Het duurt een ochtend voor wij hem hebben en Sugianto brengt hem samen met Bambang verder weg. Wij hopen dat hij een nieuwe plek vindt voor eten en dat hij niet meer terug komt.

       De volwassen konijnen zijn al schattig, de vier kleintjes zijn nog schattiger. De kleintjes zijn bijna popjes, ze lijken niet echt. Om ook kleintjes buiten te kunnen laten lopen, heeft iemand een soort mobiele ‘kooi’ van rotan zonder bodem voor ze gemaakt. Deze kooi maken ze normaal voor hanengevechten!. De openingen waren nog te groot en terwijl wij dachten dat ze veilig binnen in die kooi zaten hebben zij lekker rond kunnen rennen. Na een kleine zoektocht weer terug in deze omgekeerde mand, nu dichtgemaakt met sarongs. Dit zijn lange doeken, die je draagt als een soort wikkelrok. Veilig dachten we, die kleintjes kunnen er niet uit. Maar onze twee mini-tijgertjes kunnen er wel in. Zij zijn groot genoeg om de sarongs naar beneden te halen. De kleine konijntjes kunnen op dit moment alleen los bij 100% toezicht. Gelukkig komt dit iedere dag wel een keer voor. De kinderen helpen met veel plezier elke dag met de verzorging van deze kleine kinderboerderij. In de toekomst komen er ook nog eens geiten en vissen bij.

De bouw en de tuin.

Ondanks de megahulp van het korenfestival van afgelopen december alsook diverse lieve acties van verschillende scholen in Alkmaar en directe omgeving hebben wij voor het afbouwen van het huis toch het laatste stuk –geheel tegen onze principes in- moeten lenen. Op dit moment wonen wij nog in de tijdelijke behuizing van hout en bamboe. Binnen (helaas nog steeds) een paar weken verhuizen wij naar het stenen huis (Rumah). Bij de bouw van het huis is ons eigen vooroordeel, wat wij als beeld hadden van een kindertehuis, overschreden. Bij het zien van het huis denk je niet direct aan een kindertehuis, dit is mede te danken aan alle bouwers en de aannemer. Zij hebben het als een uitdaging gezien om het huis volop te verfraaien. De sierornamenten en gipsafwerking zijn een bijzondere gift van de aannemer. Hij wil in de toekomst met gips gaan werken en probeert in ons huis allerlei verschillende patronen uit. Nu hebben wij in elke kamer een erg luxe afgewerkt plafond en hij heeft een soort ‘showroom’. Ook het balkon en de trap zijn voor hem de eerste keer op deze manier. De trap is nu na vier keer opnieuw maken een trap die goed in een kasteel zou passen. De trap is van mooi keramiek en de trapleuning alsook het traprek van mooi bewerkt roestvrij staal. Het balkon leent zich ook voor een balkonscène. Het heeft een vorstelijke uitstraling.

Wij zijn nu de visvijvers aan het maken. Wij zwemmen allemaal elke ochtend en avond in de rivier en nemen op de terugweg dan steeds grote stenen mee om deze vijvers van te maken. De vorm is al uitgegraven en de bouwers maken van ‘onze’ verzamelde stenen de zijkant. Ook dit wordt weer prachtig. Op de bodem komen dan een soort ‘straatstenen’.

Hulp.

Sinds wij hier gestart zijn (en vooral ook niet te vergeten daarvoor) is er veel gebeurd, gedaan en bereikt. Dit had zonder al die hulp van al die lieve mensen in Nederland én in Indonesië niet gekund.

Door al deze hulp – hoe klein of hoe groot – ook kunnen wij nu bijna in het huis.

Voor iedereen een hele fijne kerstvakantie & een warm liefdevol gelukkig nieuwjaar.

(Post is voor vele onderweg, maar wij hebben geen idee of dit voor de kerst aankomt).

Heel veel liefs en groeten uit Bukit Lawang.

Sugianto, Saskia en iedereen uit het familiehuis.